می خوام برم ولی چیزی مرا پایبند کرده

می خوام بمونم ولی چیزی من را به سوی خود می کشد

می خوام بایستم ولی چیزی من را وادار به نشستن می کند

می خوام بگم ولی لب هایم خشکیده و نمی گذارد

می خوام بخندم ولی تبسم در صورتم محو شده

می خوام بپرم ولی آسمان برام تنگ است

 می خوام دست بزنم و شادی کنم ولی دستانم یاریم نمی کنه

می خوام نفس عمیق بکشم و تمام اکسیژن هوا را ببلعم اما راه نفسم بسته شده

می خوام آواز سر دهم اما نغمه به سکوت مبدل شده

می خوام پنجره اتاقم را باز کنم و از زیبائی ها لذت ببرم اما با اینکه پنجره با من فاصله

زیادی نداره این کار برایم غیر ممکن شده

می خوام بی پروا همه چیز را تجربه کنم ولی دیگر فرصتی ندارم

می خوام گلی بچینم و به عشقم هدیه کنم اما دستم جلو نمیره

می خوام به همه بگم دوستتون دارم و عاشقانه عشقمو می پرستم

ولی لبم گشوده نمی شه

می خوام ستاره های آسمونو بشمارم و هنگام عبور شهاب آرزو کنم

که ای کاش ،ای کاش،ای کاش روزهای رفته برگرده

می خوام بنویسم ولی انگشتام خشک شده و توان نداره

اما دارم همه ی سعی خودمو می کنم تا بگم

برای خیلی از ما پیش اومده که گرفتار بشیم یا حتی دیگرون رو گرفتار کنیم

گرفتاری از هر نوع که باشه مارو روزها و ماهها مشغول می کنه.

توی زندگی گاهی چیزهای خوبی اتفاق می افته که گرفتارمون می شن

و ما از این گرفتاری ته دلمون غنج می ره،به خصوص اگه اونایی که گرفتارمونن

عشق واقعی باشن و گاهی هم خودمون گرفتار عشقشون می شیم

اما گاهی این گرفتاری جور دیگه ای است،گرفتار فکرمون،تصوراتمون،

 پیش بینی کردنامون،دلهره هامون،خود ساخته هامون،دلخوری هامون

شلوغی ذهنمون،تردیدهامون و این جوری که هی در گیریم

خودمون با خودمون،با آرزوهامون و حتی با فردامون و زمان هی می گذرد